زاویه دید لنز دوربین چیست؟

زاویه دید دوربین به محیطی میگویند که لنز دوربین آن را نمایش میدهد یا از آن فیلم میگیرد که این زاویه در دوربین های مختلف، اندازه های مختلفی دارد و همچنین این زاویه نسبت به نوع دوربین و اندازه لنز تعریف های مختلفی دارد که در این مقاله به طور کامل به توضیح پیرامون این قابلیت ها میپردازیم، با تیم فنی مینی دی وی پرو همراه باشید.

زاویه دید از نظر سازندگان

سازندگان لنز اغلب از اصطلاح زاویه دید یا حداکثر زاویه دید در مشخصات لنزهای های خود استفاده می کنند زیرا براساس تعریف آن ها، میدان دید، زاویه ای است که لنز قادر به دیدن آن است. برای مثال لنز Nikon 24mm f/1.4G دارای حداکثر زاویه دید ۸۴ درجه است و این درحالی است که لنز Nikon 300mm f/2.8G دارای حداکثر زاویه دید ۸ درجه است (هنگامی که در دوربین هایی با سنسور فول فریم استفاده شود). به تصویر زیر نگاه کنید:

همانطور که می بینید، زاویه ۸۴ درجه در مقایسه با زاویه ۸ درجه بسیار گسترده تر است. به همین دلیل است که اگر با لنز ۲۴ میلیمتر عکاسی کنید، تصویر شما بسیار وایدتر خواهد بود و اگر با لنز ۳۰۰ میلیمتر عکاسی کنید، صحنه ای کوچکتر با بزرگنمایی بیشتر خواهید داشت.

زاویه دید چیست؟

زاویه دید در کل به چیزی اطلاق میشود که قابلیت دیدن را داشته باشد مثل چشم انسان یا لنز دوربین های مختلف و ... که تعریف اصلی آن میدان دید دقیق میباشد، یعنی اینکه لنز دوربین شما چه مقدار از محیط تصویر را پوشش میدهد و برای هر دوربین در سطح های مختلف این زاویه دید تفاوت دارد و البته زاویه دید چشم انسان بسیار قدرتمند تر و بالاتر از بهترین دوربین های موجود در بازار جهان است چرا که چشم انسان پیچیده ترین عضو بعد از مغز است.

زاویه دید، به وسعتِ قاب تصویری اطلاق می شود که توسط دوربین تان قابل ثبت است. این وسعت، با واحد درجه اندازه گیری شده و هرچه زاویه دید وسیع تر باشد، جزئیات بیشتری از محیط را دربر می گیرد.

کدام حالت را انتخاب کنیم؟

زاویه دید (Field of View) یا همان FOV، یکی از مهم ترین تنظیمات در دوربین ورزشی است که مستقیماً روی حس وحال ویدیو و میزان فضای ثبت شده در کادر تاثیر می گذارد. دوربین های اکشن به دلیل ابعاد کوچک، به جای استفاده از لنزهای فیزیکی قابل تعویض، از «لنزهای دیجیتال» نرم افزاری برای تغییر زاویه دید استفاده می کنند. انتخاب زاویه اشتباه می تواند باعث اعوجاج شدید (Distortion) و خمیدگی تصویر شده یا برعکس، باعث شود بخش مهمی از سوژه یا محیط از کادر خارج شود.

برای اینکه در هر فعالیتی بهترین کادربندی را داشته باشید، در اینجا تفاوت ۴ حالت اصلی لنزهای دیجیتال (Linear، Wide، SuperView و HyperView) و بهترین زمان استفاده از هر کدام را بررسی کرده ایم.

۱. حالت خطی (Linear)؛ طبیعی و بدون اعوجاج

در حالت Linear، دوربین تصویر را به گونه ای پردازش می کند که خطوط صاف (مانند دیوارها، درختان و افق) کاملاً صاف باقی بمانند. در این حالت اثر «فیش آی» (Fisheye) یا خمیدگی لبه های تصویر به طور کامل حذف می شود و خروجی کار بسیار شبیه به دوربین گوشی های هوشمند یا چشم انسان است.

میزان اعوجاج: صفر (تصویر کاملاً تخت و طبیعی).

بهترین کاربردها:

ولاگینگ (Vlogging) و صحبت رو به دوربین: چهره شما را بدون کشیدگی غیرطبیعی بینی یا پیشانی ثبت می کند.
فیلم برداری از محصولات و مصاحبه ها: وقتی نیاز دارید ابعاد واقعی اشیاء و محیط حفظ شود.
استفاده روی پهپادهای سینمایی: برای ثبت ویدیوهای هوایی طبیعی و بدون خمیدگی افق.

۲. حالت عریض (Wide)؛ استاندارد همیشگی دوربین های اکشن

حالت Wide همان نمای کلاسیک و شناخته شده ی دوربین های اکشن است. این حالت میدان دید وسیعی را پوشش می دهد و اجازه می دهد هم سوژه اصلی و هم بخش زیادی از محیط اطراف در کادر قرار بگیرد. در این نما، لبه های تصویر کمی دچار انحنا می شوند، اما سوژه در مرکز تصویر همچنان تناسب قابل قبولی دارد.

میزان اعوجاج: متوسط (خمیدگی ملایم در لبه های کادر).

بهترین کاربردها:

طبیعت گردی و پیاده روی: زمانی که می خواهید عظمت منظره پشت سرتان را به تصویر بکشید.
فیلم برداری عمومی ورزشی: استفاده روی مونوپاد برای اسکی یا اسکیت برد که نیاز دارید کل بدن در کادر باشد.
سلفی های گروهی: برای جا دادن افراد بیشتر در یک کادر.

۳. حالت سوپرویو (SuperView)؛ غوطه ور و پرهیجان

حالت SuperView یک تکنیک هوشمندانه نرم افزاری است. دوربین های اکشن معمولاً سنسورهایی با نسبت تصویر ۴:۳ دارند. در حالت سوپرویو، دوربین تمام تصویر عمودی این سنسور را می گیرد و آن را به صورت نرم افزاری کشیده و در یک کادر استاندارد ۱۶:۹ (مناسب یوتیوب و مانیتور) جای می دهد. در این حالت، مرکز تصویر دست نخورده می ماند اما حاشیه های چپ و راست به شدت کشیده می شوند.

میزان اعوجاج: زیاد (کشیدگی قابل توجه در کناره های تصویر).

بهترین کاربردها:

زاویه دید اول شخص (POV) در دوچرخه سواری و موتورسواری: وقتی دوربین را روی بند سینه (Chest Mount) نصب می کنید، SuperView باعث می شود همزمان فرمان دوچرخه، دست های شما و مسیر پیش رو به طور کامل در کادر قرار بگیرد و حس سرعت و هیجان را به شدت افزایش می دهد.
فضاهای بسیار بسته: مانند فیلم برداری داخل کابین خودرو.

۴. حالت هایپرویو (HyperView)؛ نهایت گستردگی و سرعت

هایپرویو جدیدترین و افراطی ترین زاویه دیدی است که از نسل های اخیر دوربین های اکشن (با معرفی سنسورهای مربعی تر ۸:۷) به میدان آمده است. در این حالت، دوربین بلندترین و عریض ترین تصویر ممکن از کل مساحت سنسور را ثبت کرده و آن را درون قاب ۱۶:۹ فشرده می کند. نتیجه کار، ویدیویی است که به شکل خیره کننده ای محیط اطراف را در بر می گیرد، اما به همان نسبت بالاترین میزان کشیدگی را در لبه ها ایجاد می کند.

میزان اعوجاج: بسیار زیاد (شبیه سازی لنزهای اولترا واید افراطی).

بهترین کاربردها:

ورزش های پرسرعت (اکستریم): به دلیل کشیدگی حاشیه ها، سرعت حرکت در ویدیو بسیار بیشتر از واقعیت به نظر می رسد.
دوربین روی کلاه ایمنی (Helmet Mount): برای ثبت کامل مسیر بالا و پایین (مثلاً پرش با چتر یا موتوکراس).
نکته مهم: از این حالت برای تصویربرداری از چهره انسان در فواصل نزدیک استفاده نکنید، زیرا ظاهر افراد را به شدت دفرمه می کند.

تفاوت های زاویه دید چشم انسان و لنز دوربین ها

چرا نمی توانیم دوربین خود را به هر سویی که در حال تماشای آن هستیم بگیریم و آن تصویر را ثبت کنیم؟ این سوال به ظاهر ساده ای است. در عین حال پاسخ به آن بسیار پیچیده بوده و برای پاسخگویی نه تنها نحوهٔ ثبت تصویر توسط دوربین بلکه نحوهٔ کارکرد چشم انسان را باید بررسی نمود. پاسخگویی به چنین سوالی سبب آشکار شدن حقایق شگفت آوری از درک هر روز ما از جهان پیرامون می شود.

چشمان ما قادر هستند تا به یک صحنه بنگرند و در همان حال براساس موضوع در حال رویت، خود را تنظیم کنند. این در حالی است که دوربین عکاسی تنها یک نمای مشخص را ثبت می کند. این ویژگی چشم انسان عامل بسیاری از برتری هایی است که ما از چشم خود نسبت به دوربین عکاسی می شناسیم. به عنوان مثال چشمان ما قادرند میزان روشنایی تصویر را بر اساس سوژه های مختلف که بر آن فوکوس کرده ایم جبران کنند، می توانند به اطراف بچرخند و به این طریق زاویهٔ دید را افزایش دهند و یا به صورت پیاپی بر سوژه هایی با فواصل مختلف فوکوس کنند.

فرآیند دیدن بوسیله چشم بیشتر به یک دوربین فیلمبرداری شبیه است به این معنا که مغز تصاویر مرتبط به یکدیگر را به منظور استخراج یک تصویر نهایی پردازش می کند. در مجموع می توان گفت که سیستم بینایی انسان به دلیل زیر بی نظیر است: آنچه که ما می بینیم در واقع تصویری است بازسازی شده توسط ذهن بر اساس ورودی هایی که توسط چشم تامین شده است و این تصویر دقیقا نتیجه نور رسیده به چشم ها نیست.